Heiðar Ingvi

Svona eru jólin
Nú eru jólin, ég verð þó að játa; að ég hef eiginlega ekki borðað neitt sérstaklega mikið. Þannig að það er spurning með hina árlegu megrun. Ég hef heldur ekki haft undir höndum eitt einasta afsprengi jólabókaflóðsins. Þar hafiði það íslenskir útgefendur; tuh! Jólafríið er gott, mjög gott. Ég kem engu nytsamlegu í verk, en þannig á það víst að vera. Þó vildi ég ekki vera iðjuleysingi til lengri tíma, það er eitthvað svo iðjulaust.

Ætli það sé ekki upplagt að spá aðeins í árið sem er rétt ókomið. Já látum okkur sjá. Ætli það muni ekki bara gerast allt sem gerst hefur áður, í auknum mæli, og með umröðunum á hinu og þessu. Jú mér þykir það sennilegt. Hafiði það nú gott, gott fólk.

Hversdagslífið
Hafiði einhverntímann spáð í öllu fólkinu sem þið sjáið í hversdagslífinu ykkar en hafið aldrei talað við? Maður getur jafnvel gefið þeim nöfn og ævisögu, og sennilega getur maður giskað á heilmikið um fólkið bara útfrá útliti þess. Þetta fólk er tvenns konar í mínu lífi; fólk í strætó og fólk í skólanum/á bókasafninu. Skoðum dæmi.

Karl sem býr líklega í grennd við mig og ég og hefur það að aðalatvinnu að safna dósum og flöskum. Hann kemur oft í strætó um sama leyti og ég á morgnana og fer oft heim svona milli sex og sjö. Oftast með sama trausta pokann, og ávallt í sömu fötunum sem eru orðin talsvert slitinn. Annað einkenni er kómbóver; sítt að aftan og greitt yfir höfuðið. Allt helst á sínum stað með hjálp gels/vaselíns og hárspennu. Annað strætó dæmi: Eldri kona sem bíður eftir strætó á sama stað og ég. Hún er spjallari. Hún þykist kannast við mig og spjallar mikið um veðrið. Eitt einkennir okkar fundi; hún kemur alltaf á eftir mér í strætóskýlið og byrjar okkar samræður á veðurnótunum. Eftir því sem ég kemst næst er hún alltaf á leiðinni í Borgartún eða eitthvað ámóta. Ég segi harla fátt, humma og hreyfi ekki við neinum mótmælum þótt hún sé neikvæð út í lífið, veðrið og nýja strætókerfið. Ég kann vel við hana. Svo þið sem takið ekki strætó sjáið að þið eruð að missa af lífinu.

Skólinn er fullur af skrítnu fólki. Það verður þó að viðurkennast að VR nemendur eru tiltölulega einsleitur flíspeysuhópur, því til stuðnings má nefna að þeir skipulögðu jólaball (gott og blessað) og fengu Sálina í að spila (oj!). Svoleiðis að það er kannski erfitt að tala um áhugavert ókunnugt fólk þar. En nú hef ég nokkrum sinnum komið í Öskju og það er eins og að koma á annað menningarsvæði, þar sem útlenska er töluð, og menn búa til plaköt. Ég hef varla hætt mér inn á önnur háskólasvæði svo ég telst ekki dómbær á þau.

Jæja
Þá er maður hálfnaður í prófum. Ég get væntanlega sætt mig við það sem búið er. Í gær var Björn Ingi Hrafnsson í Kastljósinu, með mikil dólgslæti. Greip fram í fyrir öðru fólki og talaði af mikilli sannfæringu (í fyrradag mættust Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún og voru tiltölulega kurteis). Það má vera að hann hafi rétt fyrir sér í einu og öllu, það veit ég ekkert um, en einhverra hluta vegna á ég erfitt með að treysta þessum manni. Ég ímynda mér að hann sé týpan sem selur ömmu sína. Maður veit nú samt aldrei. Við munum að Björn lofaði að koma Sorpu aftur í Grafarvoginn. Maðurinn er hetja (á núllmengi).

Un chien andalou
Ef þú ert leiður á próflestri eða lífinu, þá er óhætt að mæla með hinni stórgóðu stuttmynd Un chien andalou.

Spörning
Það er pæling hvort maður verði ekki að deyja innra með sér til þess að geta horft á sjónvarpsdagskrána að einhverju ráði. Kaupir fólk hvaða sora sem er? Mig hlakkar ekki til þess að klára skóla; ég vil ekki deyja innra með mér. Ég verð í skóla að eilífu og breytist í skrýtna kallinn í strætó. Annars er ég bara hress.

Nýtt!
Já, vissulega var ég einu sinni geðveikt hress bloggari. Nú er ég bara geðveikt hress, flesta daga mánaðarins.

Próf
Ég fer í munnlegt próf á föstudaginn. Það verður að öllum líkindum mjög gaman. Próf eru ánægjuleg fyrir alla nema vitleysinga og kjána.

Tilvist
Um daginn, stalst ég út á vídjóleigu, leigði mér mynddisk, stakk honum í tækið og glápti. Myndin sem birtist mér á skjánum var uppspunin heimildarmynd, að mestu leyti svarthvít, með hljóði og tónlist. Myndin í heild sinni var kómísk, en þó ekki sneidd heimspekilegum boðskap: Tilvist persónu, eða sálar, og atferli, svo eitthvað sé nefnt. Hvað skilgreinir þig sem persónu? Mæli með henni, kallinn á vídjóleigunni lýsti þessu best: “gæðamynd”. Hún heitir Zelig.

Pólitík
Ingibjörg Sólrún lýsti því yfir að þjóðin hefði hingað til ekki treyst Samfylkingunni í ríkisstjórn. Ekki veit ég hvað henni gekk þar til, kannski er þetta svona ‘öfug-sálfræði’: nú mun hinn almenni kjósandi hugsa að hann treysti Samfylkingunni bara víst og muni að öllum líkindum kjósa hana í vor. Við erum svo mikil stemmingsþjóð þegar eitthvað sniðugt kemur upp. Hitt veit ég að við getum gert mun betur í vali á ríkisstjórn heldur en við höfum gert hingað til. Stjórnin er kannski ekki alslæm, en nú er ég prinsipmaður og það er ýmislegt sem ég get ekki fyrirgefið stjórninni. Ennfremur eru ungu frjálshyggjumennirnir alveg heldeprimerandi.

Ta dah!

adopt your own virtual pet!

Þú ert að skoða Alnetið

Bara til að vera með:

IF YOUR LIFE WAS A MOVIE, WHAT WOULD THE SOUNDTRACK BE?
So, here's how it works:

1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc)
2. Put it on shuffle
3. Press play
4. For every question, type the song that's playing
5. When you go to a new question, press the next button
6. Don't lie and try to pretend you're cool...

Opening Credits:
Sufjan Stevens – The Seer´s Tower (art fart)

Waking up:
Captain Beefheart & The Magic Band – Dropout Boogie (þetta þykir mér mjög svalt)

First Day At School:
The Rolling Stones – Street Fighting Man (kúkum á kerfið)

Falling In Love:
David Bowie – She Shook Me Cold (mhm)

Fight Song:
Syd Barrett – Octopus(Takes 1 & 2) (þessi bardagi hefst tvisvar)

Breaking Up:
Metallica – Turn The Page (jújú)

Prom:
Red Hot Chili Peppers – Hollywood (hmm?)

Life:
Devo – Secret Agent Man (æ)

Mental Breakdown:
The Rolling Stones – Shake Your Hips (dansað til að gleyma)

Driving:
David Bowie – Don´t Bring Me Down (töff)

Flashback:
Smashing Pumpkins – Shame (úps)

Getting Back Together:
The Verve – Slide Away (næntís)

Wedding:
Death Cab For Cutie – Title And Registration (óhamingjusamt hjónaband)

Birth Of Child:
David Bowie – Sons Of The Silent Age (soldið Bowie þema, pómó)

Final Battle:
David Bowie – Quicksand (og meira þema, mellow í þetta skiptið, ég mun tapa bardaganum)

Death Scene:
The Beatles – One After 909 (False Starts) ((af Anthology 1 plötunni), hmm)

Funeral Song:
Bruce Springsteen – Johnny 99 (sósíaldrama)

End Credits:
Metallica – The Struggle Within (ég hefði nú kosið eitthvað annað)

Skandall
Auglýsingahlé í kvikmyndahúsum (og klístruð gólf).

Fréttirnar í stuttu máli
Fánýt skrif
Heimsendir nálgast, hlaupið til hæðanna. Nei í alvöru talað. Hvað get ég sagt? Líf mitt hefur alveg verið ágætlega viðburðaríkt upp á síðkastið þrátt fyrir að ég sé ekki að gera neitt svona þannig lagað. Já ég ætti ekki að kvarta. Svona yfirleitt. Aðfaranótt mánudags lenti ég ítrekað í því að fólk væri eitthvað að káfa á mér. Jafnt menn sem konur. Var orðinn frekar pirraður á því. Já ég dreif mig bara heim, að lokum.

Um helgina fór ég á Innipúkann. Ég skemmti mér ágætlega, og mér sýndist fólk almennt vera nokkuð nett á því. Tónlistin var heilt yfir ágæt, að minnsta kosti það sem ég sá. Stefán verðskuldar þrefalt húrra fyrir að umbera okkur og gefa okkur Hlöllabáta. Það var gaman að hitta Stefán Örn og Kristján. Vissulega var gaman að hitta Kristínu í þriðja og fjórða skiptið á árinu. Atli á hrós skilið fyrir að nenna að aka með fólk út um allar trissur. Grillið heima hjá Óla olli engum vonbrigðum. Tékkneskur bjór lengi lifi! Verst var hvað ég eyddi mörgum kúlum í áfengi. Skipuleggjendur Púkans mættu taka áfengisverð til skoðunar. Svo var náttúrlega brjálað djamm eftir tónleikana. Fyrsta kvöldið bauð ókunnug dama okkur Óla upp á eplasnaps. Við erum svo myndarlegir menn sjáið til. Annað kvöldið enduðum við nokkur í tjaldi fyrir utan Kóparvogshælið. Síðasta kvöldið var eins og fyrr segir vinsælt að káfa á pungum, og ég hitti fjöldann allann af fólki úr Stigli. Og reyndar líka fullt af nýju fólki en það er nú önnur saga.

Svo fer sumarfríið nú að styttast. Og þá hefst skólinn á nýjan leik. Nú er maður orðinn hálfgerður ellismellur. Skólinn er ágætur. Manni fer að bjóðast ókeypis bjór á nýjan leik. Já maður hlýtur að smóka misserið. Rúlla þessu upp og fara heim með sætustu stelpunni á ballinu.

Það held ég nú
Tómir strengir: Mér barasta óx skegg og ég fór í klippingu fyrir viku síðan. Tvisvar sinnum í gær fór ég í göngutúr hringinn í kringum Grafarvoginn. Það var hressandi. Í seinna skiptið hitti ég kisu. Hún malaði.

Ég ætla að gerast svo bíræfinn að stela hugmyndinni um topp fimm listann.

Devo - Turn Around: Smá nýbylgju-hressleiki. Devolution kölluðu þeir sig. Þetta ættu reyndar allir að þekkja í flutningi Nirvana.

Iggy Pop - Nightclubbing: Iggy Pop á djamminu. Ég hef reyndar aldrei heyrt þetta lag á djamminu. Kannski er það ekki nógu dansvænt.

Television - Prove It: Television spiluðu á Innipúkanum og voru einstaklega fíldir, soldið eins og þeir væru nývaknaðir. En þeir redduðu sér á því að spila góða tónlist, þó svo söngvarinn hafi varla nennt að syngja. Þeir spiluðu meðal annars þetta lag, mig minnir að það hafi verið stemmari fyrir því.

Ice MC - Think About The Way: Þetta er náttúrlega klassík.

Blur - Lot 105: Vinsælasta hljómsveit Englands árið 1994.

Myndablogg
Myndir frá seinni parti utanlandsferðarinnar og nokkrar myndir frá Íslandi komust á stafrænt form:

Draumur, Rússar, Gyðingar, og fleira
Mig dreymdi að bók nokkur væri góð. Bók sem heitir Catch 22, eftir Heller nokkurn. Fólk úr draumnum mínum hélt vart vatni yfir þessarri bók. Hefur þú lesandi góður lesið þessa bók? Spurning hvort maður ætti að leggja í hana.

Er annars nýlega byrjaður á Meistaranum og Margarítu, eftir Bulgakov, hún lofar góðu. Ku vera eitt af höfuðverkum rússneskra bókmennta á 20. öld. Ekki er langt síðan ég lauk við eitt af höfuðverkum rússneskra bókmennta á 19. öld: Glæp og refsingu eftir Dostoevsky. Sú bók er mikið meistaraverk hvað framvindu og persónusköpun varðar. En mér fannst reyndar heldur lítið til endirins koma, veit svosem ekki hvernig endir hefði verið betri.

En önnur bók sem ég lauk nýlega við er Nótt eftir Wiesel. En hún sjálfsævisöguleg frásögn af dvöl í útrýmingarbúðum. Mjög áhrifarík, svo ekki sé meira sagt. Ísrael hagar sér ekki vel í dag, og hefur oft látið heldur ófriðlega. Skamm, skamm, þeim ætti ekki að líðast að myrða óbreytta borgara og hrekja venjulegt fólk í útlegð. Ekki frekar en nokkrum öðrum.

Góðar stundir
Þegar ég var staddur í Istanbul, gerði ég mér ferð á risastórann markað. Þar halda sölumenn, prangarar og vasaþjófar til. Skilst mér. Svo var mér lofað ég myndi villast þarna inni. Það kom líka á daginn. En ég vissi ekki að mér yrði boðið að kaupa tískuvarning á svörtum markaði. Það varð líka úr að ég keypti tvö pör af dýrindis gallabuxum, ólöglega að mér skilst. Það var meira að segja sneitt neðan af buxunum fyrir mig á meðan ég beið, og mér var boðið upp á allt það te og tóbak sem ég gat í mig látið. Hvað gerir maður ekki til að tolla í tískunni?

Um síðustu helgi gerði ég mér góða ferð inn í Þórsmörk (og Hvolsvöll). Ég vil þakka öllum sem komu að þeirri ferð fyrir góðar stundir.

Minningargrein
Fyrir tíu dögum síðan lokaði Roger Waters Roskilde hátíðinni, og það með glæsibrag. Tvímælalaust með betri tónleikum sem ég hef sótt. Á meðan Roger spilaði lögin sín varpaði hann myndum á tjald/skjá, það ku vera partur af sýningunni. Að minnsta kosti í einu sinni varpaði hann upp mynd af Syd Barrett, stofnanda Pink Floyd og aðallagahöfundi bandsins til að byrja með. Nú er sá ágæti maður látinn.

Ég mæli því með að allir steinhaldi kjafti, og spili fyrstu Pink Floyd plötuna í botni, ásamt 'Arnold Layne' og 'See Emily Play'.

Pæling
Það er eitthvað hrikalega ankanalegt við gula strætisvagna. Ég var búinn að gleyma að íslensku strætisvagnarnir væru svona. Svo er vitaskuld undarlegt að Villi Vill og Gísli Marteinn séu að stjórna í Ráðhúsinu. Maður má ekki bregða sér til útlanda. Marvin Gaye orðaði þetta best: "Hvað er að gerast"?

Allt það helsta
Já, ég er enn með lífsmarki, takk fyrir. Ég er kominn heim til Íslands, eftir sex vikur í þrettán útlöndum.

Síðast vorum við nýkomnir til höfuðborgar Rúmeníu eftir æðislega sveitta næturlest, ég man það glöggt, og íslenska lýðveldið átti afmæli. Höfuðborg Rúmeníu olli mér ekki neinum vonbrigðum, þessi borg er æðisleg. Eiginlega er hún í uppáhaldi hjá mér, ég get samt varla gert upp á milli staða. Þinghöllin kemur sterk inn, maður tekur tvær miljónir út hraðbankanum, og gott er að drekka bjór í Búkarest. En það besta er að túristastraumurinn hefur ekki náð til Búkarest í eins miklum mæli og í Prag eða Búdapest, ennþá. Við kíktum líka til Transylvaniu skoðuðum þar kastala og viltumst í skógum.

Hafir þú einhverjar staðalímyndir af austur Evrópu þá finnur þú þær líklega í Búlgaríu. Svo er líka mjög fögur náttúra þar miðað við það sem ég sá út um lestargluggann. Annars stoppuðuðum við svosem ekkert þar, eyddum aðeins einum morgni í minnstu lestarstöð sem við heimsóttum í ferðinni í litlum bæ nálægt Tyrklandi og Grikklandi, og fylgdumst með lífinu á götunni. Lestin okkar var sein.

Í Istanbul var heitt. Þar geturðu líka gert reifarakaup, drukkið te, eða borðað alvöru kebap. Við heimsóttum Hagia Sofia, bláu moskuna, og fyrrum heimkynni Sultana. Þar bar margt athyglisvert fyrir sjónir svosem handleggur Jóhanness skírara og ýmsir munir sem munu hafa tilheyrt Múhameð spámanni. Svo tókum við líka ferju yfir í Asíu.

Loks var komið að Grikklandi. Við eyddum einum degi og einni nótt í grískum lestum og rútu, því einu sinni breyttist lestin okkar í rútu og svo ók hún á milli lestarstöðva, þar til hún breyttist aftur í lest. Í Grikklandi er verðlag hátt, verulega hátt miðað við Rúmeníu, Búlgaríu og Tyrkland. Ég var ekki hrifinn að því. Svo komum við loks eiturhressir til Aþenu, eftir tvær svenflausar næturlestir í röð (frá Tyrklandi í gegnum Búlgaríu). Við höfðum einn dag til að eyða í Aþenu, og það reyndist alveg nægur tími. Einn dagur nægir í að skoða flest allt sem við nenntum að skoða frá fornum tímum í Aþenu. Það var ágætt eins langt og það náði, en að öðru leyti er Aþena lítið spennandi. Svo eru þeir með svona gróða-skema í flugvallarlestinni: Metrokerfið auglýsir ferðir út á flugvöll líkt og hann sé partur af kerfinu, en svo kemur í ljós að þegar maður er kominn langleiðina þangað með lestinni að maður þurfti að kaupa spes miða þangað og þarf þar af leiðandi að borga €10 sekt. Skammist ykkar Aþenubúar!

Svo hoppuðum við upp í græna flugvél og flugum til Kaupmannahafnar. Og drifum okkur á Hróarskelduhátíðina, þar sem við eyddum næstu viku (ég kíkti ekki einu sinni í bæinn). Þar sá ég allnokkra tónleika, stundum með vinum og kunningjum, stundum einn, og stundum með slembi-Norðurlandabúum. Það þótti mér afskaplega gaman. Sérstaklega er gaman að sjá og heyra eitthvað nýtt. Svo keypti maður sér nokkrar plötur. Þeir sem uppúr stóðu hjá mér voru: Clap your hands say yeah, The Raconteurs, Scissor Sisters, Roger Waters, og The Strokes. Sumir aðrir tónleikar voru líka ágætir, eins og til dæmis Mercadonegro, en þeir spiluðu S-Ameríska tónlist og það mjög vel. Kvenfólkið lét aðalsöngvarann ekki í friði: Tvisvar fóru konur upp á svið til þess að klípa í rassinn á honum. Gaman að því. Aðrir ollu nokkrum vonbrigðum: Bob Dylan virtist vera við það að leggjast í kör, og Axl Rose söng GnR slagara líkt og í karókíi á milli þess að hljómsveitarmeðlimir hans tóku sóló á gítar og píanó. En allar þær sveitir sem uppúr stóðu hjá mér voru alveg ýkt geðveikt góðar. En það er ekki bara tónlist Hróarskelduhátíðinni. Áður en tónlistin byrjar er oft tekið hraustlega á Tuborgnum og ýmsu öðru (stundum of mikið). Ekki er hægt að sofa út þegar sólin skín á morgnana, það er einfaldlega of heitt. En þá er alltaf hægt að skella sér í sund í vatninu grugguga, heilsa upp á nágranna sína eða bara taka það rólega.

Heima er líka ágætt, en það væri samt betra ef ég væri kominn með farangurinn minn. Ef til vill hefur einhver reynt að hringja í mig upp á síðkastið, það er ekki mögulegt því ég er símalaus eins og er: Óð sígaunakona í Búdapest stal símanum mínum. Svo hefur kannski einhver reynt að tala við mig á msn, og fengið fá svör. En það er vegna þess að óður sígauni komst í msn-ið mitt í Búdapest líklega. Ég vona samt að ég hafi fælt hann í burtu með því að breyta lykilorðinu mínu. Svo varð ég líka tuttuguogtveggja ára í Rúmeníu. Veriði blessuð og sæl og sjáumst hress og kát.

Serbia, land ottans
Serbar eru um margt skrytnir. Miklir thjodernissinnar, og hafa hermennsku a heilanum. Vid eyddum mjog stuttum tima i Serbiu, raunar adeins einum degi, og komumst ekki hja thvi ad upplifa thessa spes stemmingu.

Vid semsagt tokum naeturlest fra Sarajevo til Belgrad (thar sem vid hittum islenskar stelpur). Thar sem vid forum yfir nokkur landamaeri, fra Bosniu til Kroatiu og thadan til Serbiu. Eg maeli ekki med naeturlest i saeti. Litill svefn thar. Thegar til Belgrad var komid, leid mer i fyrsta skipti eins og eg vaeri sannarlega kominn til austur Evropu. Kannski var thad kyrilliska letrid, eda kannski voru thad hermennirnir sem gaettu opinberra bygginga, eda kannski var thad hersafnid med vafasomum safngripum fra stridinu, eda kannski var thad tollvordurinn sem areitti okkur a leidinni ur landinu. Eg skal ekki segja.

Eg var ad minnsta kosti feginn thegar vid vorum komnir ut ur landinu og inn i mun vinalegri Rumeniu. En vid komum til Bukarest i morgun, og erum komnir inn a fint hostel. I fyrsta skipti sidan i Budapest (Dubrovnik hostelid var mjog stofnanalegt). Nu aetlum vid ad fara ad skoda Bukarest. Gledilega thjodhatid! Heidar.

Af Sarajevo og fleiru
Bosnia og Hercegovina er land med margklofinn persónuleika. Enda búa hér í raun margar thjódir og landinu sem slíku var nánast eytt í strídi sem lauk fyrir rúmum áratug. Strídsskemmdar byggingar er ekki erfitt ad finna, og endurbyggingu landisins er engann veginn lokid. Thrátt fyrir allt thetta býr hér stolt og gestrisid fólk. Sarajevo er rólyndis borg. Fólkid situr á kaffihúsum, reykir, og drekkur espresso. Eitt sem madur verdur ad sjá er gangnasafnid. Thad er ad segja hluti af göngum sem Bosníumenn notudu til ad komast inn og út úr borginni medan á 43 mánada umsátri stód. Og svona safn í leidinni, mjög merkilegt thad. Gamlir karlar med alpahúfur ad tefla med hnéháum taflmönnum er skondin sjón. Svo öskra their vitaskuld á hvorn annan, allir hafa skodun á thví hver naesti leikur aetti ad vera.

Hinn stadurinn sem vid stoppudum á í thessu landi var Mostar. Borg sem er fraeg fyrir gömlu brúnna sína, sem er reyndar ekkert gömul lengur, thví henni var rústad í strídinu. En nú er búid ad endurreisa hana. Svosem indaelis baer.

Hér í BiH höfum vid í fyrsta skipti notast vid heimagistingar nokkurs konar, enda lítid um hefdbundin hostel, og hótel eru tja dýr. Thessar heimagistingar eru nú dáldid happaglappa, en vid höfum svosem ekki lent í neinu hraedilegu. Svosem ágaett ad kynnast heimamönnum. Í Mostar var tekid á móti okkur med kaffi, en thad ku vera sidur hér í landi. Vitaskuld viljum vid ekki vera dónalegir, en Eidur drekkur víst ekki kaffi. Hann vard tví ad pína thetta ofan í sig. Kvedjur, Heidar.

Kominn med tan
Jaeja bornin god. Tha er madur ordinn heltanadur (en ekki svo massadur). Eg er nefnilega buinn ad liggja i solbadi herna i Kroatiu, og synda i Adriahafinu vid gott atlaeti. Og ekki nog med thad, heldur margt fleira.

I Bratislava var rigning, svo vid skruppum i dagsferd til Vinar. Skemmtileg borg a sinn hatt. Höfudborg fyrrverandi storveldis, og ber thess merki. Ef thid farid thangad, kikjid tha a Sisi safnid fyrir innsyn i lif keisarynjunnar fogru, sem var svo thunglynd. Og svo audvitad Schönbrun höllin, og Kaisergruft (keisaragröfin) til daemis. Annars er thetta frekar dyr borg, en mjög agaet bara samt.

Budapest ja. Mjog fogur, og skemmtileg barasta. Eitt sem madur verdur ad gera i Budapest er ad kikja i badhus. Thad er mikil lifsreynsla (sem Eidur missti af). Ungverjar eru hressir. Vid gistum lika ansi agaett hostel, og hittum margt skemmtilegt folk.

En sidustu dogum hef eg eytt i Kroatiu. Mest i Dubrovnik, tho med vidkomu i Zagreb og Split. I Zagreb voru tonleikar fyrir utan lestarstödina. I Split var kerling sem vildi gerast amma okkar (fyrir pening geri eg rad fyrir). Her i Dubrovnik er strönd, gamall baer, og svona ymislegt til dundurs. Og fotbolti, en madur fer varla a bar an thess ad fotbolti se i sjonvarpinu. Thar til seinna, bless.

Tekkland
Tekkland, land bjors, og einhvers annars (held eg). Ohaett er ad maela med thvi ad allir skelli ser thangad.

Fyrst forum vid til Prag thar sem vid gistum a ansi finu hosteli verd eg ad segja. Nu vid gerdum flest thetta helsta thar svosum, og vitaskuld er thetta mjog fogur borg og allt thad (en mikid eru margir turistar i henni). Ja svo sa eg lika Ricky Gervais uppi i kastalaturninum, hann var talsvert modur, enda er engin lyfta thar, heldur ansi morg threp. Thid vitid hvernig thetta er.

Plzen aettu allir alvoru bjordrykkjumenn ad thekkja, en thad er faedingarstadur Pilsner Urquell, og forum vid thangad i theim tilgangi ad sja hlidid fraega sem vid og gerdum. Auk thess forum vid i skodunarferd um verksmidjuna , thad var soldid eins og Kalli og bjorverksmidjan. Af gistingunni okkar i Plzen er thad ad segja ad hun var ansi billeg, vid gistum semsagt med verkamonnum i Tekkneskri blokk. Eg gerdi mer hins vegar ekki grein fyrir thvi ad vid vaerum ad deila klosettinu okkar, svo eg sleppti thvi ad laesa ad mer en tha vildi ekki betur til en svo ad skollottur madur a naerbuxum redist til inngongu thar sem eg sat.

Cesky Krumlov byst eg ekki vid ad margir thekki, en thad er vel thess virdi ad heimsaekja baeinn. Thetta er semsagt svona gamaldags kastalabaer, med a, gomlum husum, gomlum gotum, og asiskum turistum. Svolitid eins og litil Prag kannski, nema hvad tuttugasta oldin er varla komin (nema hvad vardar ferdamannaidnad, og uthverfi).

Jaeja nuna sit eg i kjallarabullu i Bratislava. Bratislava bydur ekki upp a mjog mikid i samanburdi vid Prag. Og tho. Her er haegt ad fa odyrt absinth. Og staliniskur arkitektur er i uppahaldi i uthverfunum. Thangad til naest. Verid hress. Ekkert stress. Bless bless.